شعر خيلي قشنگي از آقاي مصطفي مستور ، از نويسنده هاي محبوبم. پرهيز كارى هاى صوفيانه در اين هستي غم انگيز وقتي حتي روشن كردن يك چراغ ساده ي « دوستت دارم» كام زندگي را تلخ مي كند وقتي شنيدن دقيقه اي صداي بهشتي ات زندگي را تا مرزهاي دوزخ مي لغزاند ديگر – نازنين من – چه جاي اندوه چه جاي اگر... چه جاي كاش... و من – اين حرف آخر نيست – به ارتفاع ابديت دوستت دارم حتي اگر به رسم پرهيزکاري هاي صوفيانه از لذت گفتنش امتناع كنم.
+
نوشته شده در چهارشنبه 12 تیر1387ساعت 14:9 توسط باران
|
وقتی از دریچه بتابی بدون شک ، خورشید می شوند تمام ستاره ها
مهتاب بی نشان غزل های روشنم ، هرگز نمی شود ز شبنم لحظه ای جدا
هر چند باز قسمت من نیست دیدنت ، با این وجود باز هم صدا می زنم تو را
مصطفي مستور
آرشیو پیوندهای روزانه
نوشته های پیشین
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
سنگ تيپا خورده
الهه ي مشرق زمين
من يكتا هستم
هم بلاگي
سميرا دات
شهر عشق
تيغ و رگ
عشق بي زهرا
هر چى بخواى پيدا مى شه
حرف تو حرف
$_همه چيز در يك وبلاگ_$
""
بيا ... بيا
اس ام اس و جوك
مسافر
تجارت الكترونيك
تبليغات رايگان براي وبلاگت
طراح قالب
Night Silence