در راهي كه در پيش گرفته اي ؛ بايد پاي تا سر رويين تن باشي و بداني كه گاه برگي كوچك ، براي مرگي ناگهاني دروازه اي بزرگ است و به ياد داشته باش كه مرگ ، در ِ زندگي آشيل را از پاشنه در آورد و اسفنديار ، اسفنديار مغموم ، هر چه ديد از چشم خود ديد !
+
نوشته شده در چهارشنبه 29 خرداد1387ساعت 10:43 توسط باران
|
وقتی از دریچه بتابی بدون شک ، خورشید می شوند تمام ستاره ها
مهتاب بی نشان غزل های روشنم ، هرگز نمی شود ز شبنم لحظه ای جدا
هر چند باز قسمت من نیست دیدنت ، با این وجود باز هم صدا می زنم تو را
مصطفي مستور
آرشیو پیوندهای روزانه
نوشته های پیشین
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
سنگ تيپا خورده
الهه ي مشرق زمين
من يكتا هستم
هم بلاگي
سميرا دات
شهر عشق
تيغ و رگ
عشق بي زهرا
هر چى بخواى پيدا مى شه
حرف تو حرف
$_همه چيز در يك وبلاگ_$
""
بيا ... بيا
اس ام اس و جوك
مسافر
تجارت الكترونيك
تبليغات رايگان براي وبلاگت
طراح قالب
Night Silence