و هر روز بابای مدرسه کيف او را می گشت. آينه اش را بيرون می آورد و به دفتر مدرسه می برد.

خانم مدير چهره ی پيرش را در آينه می ديد.

خانم ناظم گره های ابرويش را در آينه می ديد .

خانم رياضی مشتی فرمول اعداد بهم ريخته را در آينه می ديد.

خانم شيمی فرمول های در هم برهم و پيچيده را در آينه می ديد.

خانم تاريخ جنگ و کشتار را در آينه می ديد.

خانم فيزيک آدم های گيج و سرگردان فضا را در آينه می ديد.

خانم ادبيات شاعران چاپلوس و متملق را می ديد.

و او گريه کنان می گفت : « آينه ام را پس بدهيد! چرا کيف مرا می گرديد ؟»

و او پروانه و گنجشک و قاصدک و گنجشک ها را می ديد.

و اگر آينه نبود ؛ او هرگز به مدرسه نمی آمد......

بر گرفته از کتاب "هم کلاسی ها"

     محمدرضا يوسفی

روزی ، بهاری ، شادی و غم در کنار درياچه ای به هم رسيدند . به هم سلام کردند و کنار آب های آرام نشستند و گفت و گو کردند.

شادی از زيبايی زمين و و شگفتی هر روزه ی زندگی در جنگل و کوه ها و ترانه های برخاسته در سپيده دم و شامگاه سخن گفت.

غم نيز سخن گفت و با هر آن چه شادی گفته بود موافقت کرد ؛ زيرا غم جادوی زمان و زيبايی اش را می دانست. غم وقتی از بهار در ميان دشت ها و کوه ها سخن می گفت ، بسيار خوش بيان بود.

شادی و غم زمان درازی سخن گفتند ، و در هر چه می دانستند با هم تفاهم داشتند.

دو شکارچی از آن سوی درياچه می گذشتند. به اين سوی درياچه که نگريستند ، يکی از آن ها به ديگری گفت : « نمی دانم آن دو نفر کيستند ؟»

و ديگری پاسخ داد : «گفتی دو نفر ؟ اما من فقط يک نفر را می بينم.»

شکارچی اول گفت :« اما دو نفرند. »

و دومی گفت : « فقط يک نفر است که تصويرش در آب افتاده .»

_نه ، دو نفرند . تصوير هر دو نيز در آب افتاده.

_من تنها يک نفر می بينم.

اما من به وضوح دو نفر می بينم.

.... وتا همين امروز هم ، يکی از شکارچی ها می گويد : « دوستم دو تا می بيند.» و شکارچی ديگر می گويد :«دوستم کمی کور است.»

جبران خلیل جبران

تو چنان کن که پریشان نشوم

                                              محتاج به بیگانه و خویشان نشوم

نومید زلطف خود مگردان مارا

                                              تا از در تو بر در ایشان نشوم

عکس لبخند تو را پنهانی روی ديوار دلم می کوبم

ذهن فيروزه ای شعرم را ياد تو سخت پريشان کرده

کلبه دور اميدم را باز فکر هجران تو ويران کرده

چينی نازک احساسم را ، عشق تو نرم بهم بند زده

حس زيبا و قشنگی انگار ، قلب من را به تو پيوند زده

غزلی يخ زده بر لب هايم ، تنم از گرمي تب مي سوزد

دست غم پولک تنهايی را به حرير دل من مي دوزد

بارش تند نفس هايت را پنجره خوب به خاطر دارد

آسمان در غم تو گه گاهی ، نا اميد و نگران مي بارد

بوته ياس سرک مي کشد از  روی ديوار و تو را مي خواند

بر اميد عبثی می پايد ، او خودش رنج مرا می داند

نفس باغچه تنگ است هنوز ، خون ب هرگ های تنش خشکيده

دزدز بی معرفتی از خانه ، صندوق خاطره را دزديده

آينه مضطرب و پر تشويش ، از غمت ساکت و آرام شکست

شاپرک سوخته بال و غمگين ، بر لب پنجره از پای نشست

مريم از پاکی خود شرم زده ، رفت و از باغچه ها هجرت کرد

پونه از رنج جدايی ناليد ، شکوه ها از سفر غربت کرد

غنچه ها يخ زده در فصلی سرد همه از سبز شدن سير شدند

لحظه ها با غم و اندوهی تلخ ، در غم دوری تو دير شدند

عاقبت می شکند می دانم ، بغض تلخی که گلوگير شده

کوچه باغ غزلم بی رونق ، خسته و ساکت و دل گير شده

همه از درد و غمم آگاهند ، تو چرا بی خبری از رنجم

من همان عاشق دل سوخته ام ، باز هم با دل خود می جنگم

گر چه پاييز شده اما تو مثل يک خاطره سبزی در ياد.....

فرصتی نيست مرا چون برگي ، در هم آغوشی پاييزی باد

سميه رستم زاده