نمی خواستم و نمی خوام که از خودم چیزی این جا بگم ولی این یکی لازمه چون این دوست باید بدونه که من واقعاً  از دستش ناراحت نیستم .

آخه چرا باید باشم ؟!

موضوع اینه که من نمی خواستم قبل از کنکور مزاحمت بشم . بعد از کنکور هم که وبلاگت رو پیدا نکردم !

اگه ممکنه یه آدرسی چیزی از خودت بذار تا با هم صحبت کنیم .

خواهش می کنم .

برام مهمه .

شعر خيلي  قشنگي از آقاي مصطفي مستور ، از نويسنده هاي محبوبم.‌

پرهيز كارى هاى صوفيانه

هرگز راز اين معما را نفهميد   :

                                                                                       چرا رسوايي اين عشق به گردن او افتاد   ؟!

مگر اين آفتاب نبود كه هر روز شرق تا غرب آسمان را مي پيمود

                                                                                                                                                                           تا  نور روز    را به  او  هديه دهد     ؟!!!

ملودي خادم ثامني

اي بازيگر گريه نكن ما همه مون مثل هميم

صبحا كه از خواب پا مي شيم ،‌نقاب به صورت مي زنيم

يكي معلم مي شه و يكي مي شه خونه به دوش

يكي ترانه ساز مي شه يكي مي شه غزل فروش

كهنه نقاب زندگي تا شب رو صورتاي ماست

گريه هاي پشت نقاب مثل هميشه بي صداست

هر كسي هستي يك دفعه قد بكش از پشت نقاب

از رو نوشته حرف نزن ،‌رها شو از كينه ي خواب

نقش يك درچه رو ، رو ميله ي يك قفس بكش

براي يك بار كه شده جاي خودت نفس بكش

مي خوام اين ترانه رو ،  رو صحنه فرياد بزنم

نقابمو پاره كنم ،‌جاي خودم داد بزنم

سياوش

سنگ ملامت

ني را به لب نهادي ،‌ ني بود ني شكر شد

دف را به كف گرفتي ،‌اندوه در به در شد

تو چشم را سرودي ،‌ او حسن را بيان كرد

سرمه تقربي يافت ،‌ آيينه معتبر شد

ارث من از بهشت است ،‌ سيبي كه نارس افتاد

سنگ ملامتت را پيشاني ام سپر شد

از نان و نور و باران ، نام تو را شنيدم

تا مادرم زمين بود ، تا آسمان پدر شد

از زير پلك خورشيد ، يك قطره ماه باريد

شب روي چشم ماليد ، آن ماه ر ا سحر شد

چرا مي گن دنياي ماراستي چه دنياييه؟

    جدايي  افتاده   اگه    بين  ما

به داد ما ميرسه روزي خدا      

روزي همه پنجره ها به روي ما وا ميشه

آفتاب شادي ازپشت ابرهاپيدا ميشه...

و  بداني كه گاه  برگي  كوچك ، ‌براي  مرگي  ناگهاني  دروازه اي  بزرگ  است

و  به ياد  داشته  باش  كه مرگ ، در ِ زندگي  آشيل  را  از پاشنه  در آورد

و  اسفنديار ،‌ اسفنديار  مغموم ،‌ هر چه  ديد  از  چشم خود  ديد  !

مريم سليماني

   عکس از وبلاگ دوست خوبم صبا

صاحب الاغ که پيرمرد مهربانی بود ، بار را بر کولش گرفت و گفت :« الاغ جان خسته شدی ؟ حالا بی بار بيا تا خستگی ات در شود.»

پيرمرد و الاغ با هم می رفتند و پيرمرد  می گفت:« رفيق دوران جوانی ام ، مونس دوران پيری ام ، الان به خانه می رسيم . توی کاه و جو ات مويز و کشمش می ريزم تا بخوری و کيف کنی. از چاه آب خنک و زلال برايت می کشم تا جگرت خنک شود.»

مردم کوچه و بازار با تعجب به الاغ و پيرمرد نگاه می کردند و هر کس حرفی می زد.

_روزگار عوض شده. به جای آن که الاغ بار ببرد ، صاحب الاغ بار بر دوش دارد.

_معلوم نيست کی الاغ است و کی صاحب الاغ ؟!

_پيرمرد ! الاغ را هم بر دوش بگير!

گوش پيرمرد به حرف مردم بدهکار نبود و با الاغ راز و نياز می کرد و می رفت.

ناگهان الاغ غيرتی شد و، جلوی پيرمرد زانو زد تا بار را بر پشت او بگذارد. پيرمرد گفت :« الاغ جان ! حرف الاغ ها ناراحتت کرد ؟!بلند شو!»

تا پيرمرد با بار پشت الاغ ننشست ، الاغ از جايش تکان نخورد.

                                                       با ديدن يک پرتو از هوش چرا رفتی ؟

تا از تو شوم غا فل در می روی  از دستم

                                                      ای بچه ی بازيگوش من مادر تو هستم

درکوچه و پس کوچه ،گم می شوی آخرتو

                                                      خورشيد که اين جا بود رفتی تو پی پرتو؟

هم  پرت و پريشانی هم ساده و  بی کله

                                                      مثل بز شيطانی جا مانده ای از گله

ای برکه به دنبالت گشتم  همه دنيا  را

                                                      برگرد و بخوان از نو افسانه ی دريا را

                                                                  ناصر کشاورز